زان یار دلنوازم شُکری است با شکایت

گر نکته دان عشقی ، بشنو تو این حکایت

بی مزد بود و منّت ، هر خدمتی که کردم

یارب ! مباد کس را ، مخدوم بی عنایت

رندان تشنه لب را ، آبی نمی دهد کس

گویی ولی شناسان رفتند از این ولایت

در زلف چون کمندش ، ای دل ! مپیچ کانجا :

سرها بُریده بینی ، بی جُرم و بی جنایت

چشمت به غمزه ما را خون خورد و می پسندی

جانا روا نباشد خونریز را حمایت

در این شب سیاهم ، گم گشت راه مقصود

از گوشه ای برون آی ! ای کوکب هدایت

از هرطرف که رفتم جز وحشتم نیفزود

زنهار از این بیابان وین راه بی نهایت

این راه را نهایت ، صورت کجا توان بست؟

کِش صد هزار منزل بیش است در بدایت

هر چند بُردی آبم ، روی از درت نتابم

جور از حبیب خوشتر ،کز مدعی رعایت

عشقت رسد به فریاد ، اَر خود بسان «حافظ »

قرآن ز بَر بخوانی در چارده روایت

این اشک ها به پای شما آتشم زدند
شکرخدا برای شما آتشم زدند

من جبرئیل سوخته بالم ،نگاه کن!
معراج چشم های شما آتشم زدند

سر تا به پا خلیل ِ گلستان نشین شدم
هر جا که در عزای شما آتشم زدند

از آن طرف مدینه و هیزم،ازاین طرف
با داغ کربلای شما آتشم زدند

بردند روی نیزه دلم را و بعد از آن
یک عمر در هوای شما آتشم زدند

گفتم کجاست خانه خورشید شعله ور
گفتند بوریای شما . آتشم زدند

¤

 
دیروز عصر تعزیه خوانان ِ شهرمان
همراه خیمه های شما آتشم زدند

امروز نیز نَیِّر و عُمّان و محتشم
با شعر در رثای شما آتشم زدند...

از : سید حمید رضا برقعی 

لبریز آه و ندبه و غم گریه می‌کنم
دلتنگم و به یاد حرم گریه می‌کنم

شایسته زیارت شش گوشه نیستم
این روزها به حال خودم گریه می‌کنم

تا تلّ زینبیّه و گودال قتلگاه
تا خیمه ها قدم به قدم گریه می‌کنم

با علقمه، به یادت لبت آب می‌شوم
با روضه های مَشک و عَلَم گریه می‌کنم

حتی اگر که خون بچکد از نگاه من
هر صبح و شام نه ؛ همه دم گریه می‌کنم

گفتند چشم خواهرت از دست رفته بود
معلوم شد برای تو کم گریه می‌کنم

توضیح : این شعر را ذاکر جوان و پر استعداد محافل دانشجویی که دو سالی است در مجلس آیت الله حاج آقا مجتبی تهرانی هم مرثیه می خواند ، خواند و نشانی آن را که از او خواستم ، شاعر آن را آقای « یوسف رحیمی » ذکر کرد و نشانی وبلاگ این شاعر را هم داد : کاروان دل . این شعر را از همین وبلاگ و از منوی سمت چپ ، بخش امام حسین «ع» برداشته ام.